W Światowy Dzień Uchodźcy musimy odnowić obietnicę bezpieczeństwa i godności dla nowego pokolenia

Jutro obchodzimy Światowy Dzień Uchodźcy – to moment, by docenić odwagę i determinację blisko 42 milionów osób, które zostały zmuszone do opuszczenia swoich krajów z powodu wojny, przemocy i prześladowań.

Każdego dnia uchodźcy wnoszą wkład w życie społeczności, które ich przyjęły – jako pracownicy, uczniowie i studenci, sąsiedzi, artyści, sportowcy, przedsiębiorcy i liderzy. Gdy otrzymują szansę, odbudowują swoje życie i pomagają wzmacniać społeczeństwa, w których żyją.

Ucieczka z domu w poszukiwaniu bezpieczeństwa jest jedną z najtrudniejszych decyzji, jakie człowiek może podjąć. Wiem to z własnego doświadczenia. Jednak choć ktoś może przez pewien czas być określany jako uchodźca, status uchodźcy nie powinien definiować całego jego życia.

Uchodźcy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów, ale nigdy nie powinni być zmuszani do porzucenia nadziei – na bezpieczne miejsce do życia, możliwość nauki czy szansę na godną pracę.

Niestety, rzeczywistość pokazuje, że życie milionów uchodźców na świecie wciąż zależy od pomocy humanitarnej i polegają oni na coraz bardziej ograniczonych zasobach niezbędnych do codziennego przetrwania. Pomoc humanitarna pozostaje nieodzowna i UNHCR nadal będzie udzielać wsparcia w sytuacjach kryzysowych. To ratuje życie, ale nie może być celem samym w sobie. Dla zbyt wielu osób to, co zaczyna się jako sytuacja nadzwyczajna, przeradza się w lata – a czasem dekady – oczekiwania.

To musi się zmienić. Uchodźcy potrzebują czegoś więcej niż ochrony przed zagrożeniem; potrzebują możliwości odbudowania swojego życia z godnością. Bycie uchodźcą powinno być stanem przejściowym, a nie wyrokiem.

Dlatego wyznaczyłem ambitny cel: w ciągu najbliższych dziesięciu lat zmniejszyć o połowę liczbę uchodźców żyjących w sytuacji długotrwałego przemieszczenia i uzależnionych od pomocy humanitarnej.

Osiągnięcie tego celu – przy szczególnym uwzględnieniu krajów o niskich i średnich dochodach, które przyjmują większość uchodźców na świecie – znacząco poprawiłoby życie milionów ludzi. To sposób, by przejść od samego zarządzania problemem przymusowych przemieszczeń do jego trwałego rozwiązywania.

Tegoroczny Światowy Dzień Uchodźcy przypada również na ważną rocznicę – istotną nie tylko dla uchodźców, lecz dla nas wszystkich. Siedemdziesiąt pięć lat temu, po zakończeniu II wojny światowej, państwa uzgodniły, że każda osoba zmuszona do ucieczki przed wojną, konfliktem lub prześladowaniami ma prawo ubiegać się o bezpieczeństwo i ochronę. Ta obietnica została zapisana w Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z 1951 roku.

Dziś moje przesłanie jest jasne: musimy nadal dotrzymywać tej obietnicy. Dopóki wszyscy nie będą bezpieczni, nikt z nas nie będzie naprawdę bezpieczny.

Nie jest to jedynie wyraz solidarności, lecz wezwanie do działania. Prawo do poszukiwania bezpieczeństwa zostało stworzone z myślą o właśnie o takich czasach jak obecne, a jego obrona jest obowiązkiem nas wszystkich.

Dla blisko 42 milionów uchodźców na świecie prawo to było i pozostaje ostatnią deską ratunku– różnicą między strachem a ochroną, między rozpaczą a nadzieją, między życiem a śmiercią.

W tegoroczny Światowy Dzień Uchodźcy odnówmy nasze zobowiązanie wobec uchodźców na całym świecie oraz wobec obietnicy ochrony, złożonej 75 lat temu wszystkim ludziom.